بازنشخوار اباطیل ضدطریقت فقر ودرویشی وتصوف وعرفان اسلامی توسط اداره تکفیری فرق وادیان در فضای سایبری

سایت تکفیری بیچاره موسوم به ادیان نت، درنهایت ذلت و زبونی در گوشه ای خزیده و به توطئه های مافیایی اداره نکبت زده تکفیری موسوم به اداره فرق و ادیان و مذاهب پوشش رسانه ای در فضای سایبری میدهد. این نکبتهای سیاه طینت  تکفیری که  -با غارت و ایلغار و چپاول بیت المال هموطنان- به عنوان افسران جنگ نرم برعلیه طریقت فقر و درویشی و مکتب تصوف و عرفان اسلامی آموزش دیده اند،  از فردای درگذشت آیت الله العظمی سیدروح الله الموسوی المصطفوی الخمینی المتخلص به "هندی" به خط مشی خیانتکارانه "خمینی زدائی" و تحریف نظریات و مواضع آیت الله العظمی سیدروح الله خمینی روی آوردند و در زیر پرچم تکفیری سعید امامی نئونازی، میراث آیت الله العظمی خمینی را بزیر نعلین های خود انداخته و عربده کشان، منشور روحانیت آیت الله العظمی خمینی را در تندبادنسیان به طوفان فراموشی سپردند. 
این خیانتکاران تکفیری پیروِ سعید امامی از همان فردای درگذشت آیت الله العظمی سیدروح الله خمینی کوشیدند تا بنیانگذار انقلاب ضدسلطنتی را به موزه سپرده و مبانی جهان بینی او را در سردخانه تاریخ فریز نمایند و چهره او را در حد یک "اسباب بازی مقوائی" کاهش داده، و حتی علائم مبارزه ضدسلطنتی مانند نماد "نوفل لوشاتو" را نیز به زیر بکشند!
آنچه در سایتهای تکفیری امثال دیده بان نت انتشار می یابد، پرده از ترفندهای تکفیری اداره بیچاره تکفیری نکبت زده فرق و ادیان -بیشتر از پیش- به زیر می اندازد.


تبعیت از قطب، موجب انحراف صوفیه / ۱۳۹۴/۵/۳۰ - ۲۲:۵۵

پايگاه جامع فرق، اديان و مذاهب_ همان‌طور که همگان می‌دانند تقرب به خدای متعال به کمک و واسطه ولیّ و حجت خداوند در روی زمین صورت می‌گیرد. در این مورد در کتاب شریف کافی بابی با همین موضوع بازشده است. در «کتاب الحجه» کافی روایات زیادی در رابطه با خالی نبودن زمین از حجت الهی بیان شده است. و همین مسأله تولی به ولایت ولی خداوند، آن چیزی است که در میان شیعه و صوفیه مشترک است. و هر دو طایفه اعتقاد به دستگیری ولی و حجت خدا را برای تقرب به حضرت حق واجب می‌دانند. با این تفاوت که میان این دو اختلافاتی است و همین اختلافات است که صوفیه را به انحراف کشانده است.
۱. انحراف صوفیه در تعیین مصداق «ولیّ»
اما مشکل از آنجا آغاز می‌شود که غالباً، تعیین مصداق «ولی» در وادی تصوف به انحراف کشیده شده است. طبق اعتقادات مسلّم شیعه، مقام ولایت از نبی اکرم (صلی الله علیه و آله) به ائمۀ اطهار (علیهم‌السلام) می‌رسد، و در زمان غیبت، سلسله فقها با تمسک به کتاب و سنت، مناسک تولی به این ولایت را استنباط کرده و در اختیار مؤمنان قرار می‌دهند.[۱] همچنین لازم به یادآوری است که طریق تولّی به این ولایت نیز جز از راه عمل به شریعت ممکن نیست، درحالی‌که برخی از گرایش‌های صوفیانه با تمسک به سیر «شریعت، طریقت و حقیقت»، وصول به حقیقت را موجب بی‌نیازی از عمل به شریعت دانسته‌اند.
۲. استنادات بی‌اساس به دین، از جانب صوفیه
یکی دیگر از آسیب‌های عرصه عرفان و تصوف استنادات بی‌پایه و اساس به معارف دینی است؛ به‌گونه‌ای که با روش‌هایی که بیشتر به استحسان شبیه است، به عرضه معارف در حوزه طریقت و حقیقت پرداخته‌اند. از باب مثال، می‌توان به وسعت اختلاف در شمارش مراحل و مدارج سیر و سلوک اشاره کرد که به دلیل مبنی بودن آن به ذوق و قریحه شخصی و اتکاء به کشف و شهود وجدانی، هر یک از ایشان به نحوی این مسیر را طی کرده‌اند. این در حالی است که هرگونه استناد به دین، جز با کمک روش‌هایی که «حجیت» آن‌ها به اثبات رسیده باشد، موجب انحراف معارف دینی خواهد شد. بنابراین، از منظر روش استناد به دین، نیز فقط معارفی که با «تعبد، تقنین و تفاهم» به‌دست آمده باشد، حجیت دارند ـ که این امر جز در سلسله فقها یافت نمی‌شود.
۳. صلاحیت نداشتن «قطب» در سرپرستی مؤمنان
صوفیه نیز مانند شیعه به ولایت اعتقاد داشته و معتقدند که سیر و سلوک جز با تولّی تام به «ولی» ممکن نیست؛ هرچند آنان در تشخیص مصادیق قطب به بیراهه رفته‌اند. صوفیه در بیشتر موارد به اقطابی روی آورده‌اند، که فاقد هر گونه علوم اکتسابی و ظاهری بوده و فقط صفای قلب و شور و عشق و رسیدن به مرتبه کشف و شهود را کافی دانسته‌اند.[۲] از باب مثال، شمس تبریزی، چنان‌که از کتب تراجم احوال عرفا برمی‌آید، از اهل علم نبوده است و به گفته خودش، پس از مدتی تحصیل، جذب ذکر می‌شود و ترک تحصیل می‌کند.[۳] باوجود این، جلال‌الدین رومی را شیفته و دلباخته خودساخته بود؛ تا آنجا که مولانا او را مظهر تام و کامل خدا برمی‌شمرد، و به مقام پرستش او ارادت می‌ورزد. دیوان مولانا جلال‌الدین رومی معروف به کلیات شمس تبریزی، که مرکب از چندین هزار بیت است، پر از مدح و ستایش شمس تبریزی است.[۴]
تنزل و انحراف صوفیه در تعیین «ولی» تا آنجا پیش می‌رود که شرط اصلی ایمان، یعنی تحمل ولایت اهل‌بیت (علیهم‌السلام) نیز کم‌رنگ می‌شود:
پس به هر دوری ولی‌ای قائم است
تا قیامت آزمایش دائم است
پس امامِ حیّ قائم آن ولی است
خواه از نسل عمر، خواه از علی است.[۵]
و حال‌آنکه طبق اعتقادات مسلّم شیعه، مقام ولایت از نبی اکرم (صلی الله علیه وآله) به ائمه اطهار (علیهم‌السلام) می‌رسد، و در زمان غیبت، سلسله فقها با تمسک به کتاب و سنت، مناسک تولی به این ولایت را استنباط کرده و در اختیار مؤمنان قرار می‌دهند.

پی‌نوشت:

[۱]. در این خصوص، می‌توان به روایات بسیاری استناد کرد، که حضرات معصومین علیهم‌السلام، شیعیان را به رجوع به عالمان دینی و فقها امر کرده‌اند. (ولایت فقیه،۱۳۷۴: ۱۶۰). به عنوان مثال: «... وَ أَمَّا الْحَوَادِثُ الْوَاقِعَةُ فَارْجِعُوا فی‌ها إِلَی رُوَاةِ حَدِیثِنَا فَإِنَّهُمْ حُجَّتِی عَلَیْکُمْ وَ أَنَا حُجَّةُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ» (ابن بابویه، محمد بن علی (۱۳۹۵ ق)، کمال الدین و تمام النعمة، تهران، چاپ دوم، ج۲، باب ذکر التوقیعات الواردة عن القائم (ع)، ص ۴۸۲)
[۲]. غنی قاسم، تاریخ تصوف در اسلام، تهران، زوار، ۱۳۸۹، ص ۵۳۷
[۳]. جامی نورالدین عبدالرحمن، نفحات الانس من حضرات القدس، به کوشش دکتر محمود عابدی، تهران، اطلاعات، چاپ دوّم، ۱۳۷۰، ص ۳۰۵
[۴]. حقیقی رنجبر، سیری در عرفان و تصوف، کیهان اندیشه، ش ۵۴، ص ۹۹-۱۱۶
[۵]. مولانا جلال الدین محمد، مثنوی معنوی، بر اساس نسخه تصحیح شده رینولد نیکلسون، با مقدّمه استاد بدیع‌الزمان فروزانفر، تهران، امیرمستعان، ص ۱۳۱

برای مطالعه بيشتر در اين زمينه ر.ک به مقاله بررسی تطبیقی جایگاه ولایت از دیدگاه معارف شیعه و تصوف و تاريخ تصوف در اسلام، قاسم غني

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر