دست آن"شیخ" ببوسید که تکفیرم کرد. آشنایی با شیخ سلوک آیت الله خمینی

آیه الله العظمی میرزامحمدعلی شاه آبادی معلم عرفان و شیخ سلوک آیت الله روح الله خمینی

آیت الله روح الله خمینی که از خانواده ای اهل عرفان و سلوک بود در اوایل کودکی پدر خود را از دست داد. در ایام جوانی به دنبال معلم عرفان و "شیخ مربی" برای تربیت سلوکی جستجو مینمود. اتفاقا در همان ایام بود که آیت الله العظمی شاه آبادی به قم تشریف فرما شده و درآن شهر استقرار یافتند. یکی از علاقمندان به عرفان و معارف الهی به  سیدروح الله خمینی اطلاع داد که بیدرنگ به سوی آیت الله شاه آبادی رفته و دامن ایشان را بگیرد. خود آیت الله خمینی در این مورد چنین مینویسد:
«من پس از اینکه توسط یکی از منسوبین مرحوم شاه‌آبادی با ایشان آشنا شدم از مدرسه فیضیه به دنبال ایشان آمدم و اصرار می‌کردم که با ایشان یک درس داشته‌ باشم ولی ایشان قبول نمی‌کردند که من فلسفه می‌خواهم ولی من گفتم که فلسفه خوانده‌ام، عرفان می‌خواهم. ایشان بنا را بر قبول نکردن گذاشتند، من باز اصرار کردم تا بالاخره قبول کردند و من حدود هفت سال نزد ایشان فصوص الحکم ابن عربی و مفتاح الغیب را خواندم.»
در نتیجه آن تعالیم سرانجام آیت الله خمینی در روز 22 شهریور سال 1315 تألیف تعلیقه بر کتاب مصباح‌الانس را به زبان عربی بر "شرح فصوص الحکم شیخ داود قیصری" به‌پایان برد.کتاب فصوص الحکم تألیف ‏شیخ اکبر محى ‏الدین عربى از عرفاى نامدار جهان اسلام است که شروح زیادى بر آن نوشته شده و شرح قیصرى بر این کتاب از بهترین شرحها شناخته شده است. کتاب مصباح الانس بین المعقول و المشهود، شرحى است از محمدبن حمزة‏ بن‏ محمد فنارى بر کتاب مفتاح الغیب، اثر ابوالمعالى محمدبن اسحاق قونوى، از شاگردان نامدار محى‏ الدین عربى که در عرفان نظرى نوشته شده است. آی خت الله خمینى آرا و نقد علمى خویش را به صورت حاشیه بر بیش از یک سوم کتاب مذکور در سال 1355 هجرى قمرى (1315 شمسى) نوشته ‏اند. دو حاشیه فوق الذکر (بر شرح فصوص و مصباح الانس) تحت نام «تعلیقات‏ على شرح فصوص الحکم و مصباح الانس» با تصحیحات و تعلیقات‏ به همراه چندین نامه عرفانى ـ اخلاقى از آیت الله خمینی به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ایشان  از طرف "مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینى" منتشر شده است.

شرح احوال مختصر زندگانیآیت الله العظمی شاه آبادی
میرزا محمدعلی شاه آبادی در سال 1292 ه. ق برابر با (1253 شمسی) در اصفهان در خانه آیه الله میرزا محمدجواد اصفهانی حسین‌آبادی دیده به جهان گشود و در همان ابتداء در محضر پدربزرگوار خود مقدمات علوم الهی و دروس حوزه‌ای را فرا گرفت و از محضر اساتید وقت اصفهان خصوصاً برادرش آیه الله شیخ احمد مجتهد بیدآبادی کسب فیض نمود. سپس در سال 1304 ه. ق در 12 سالگی زمانی که پدرش توسط ناصرالدین شاه به تهران تبعید گردید به همراه پدر به تهران آمد و در طول 16 سال اقامت در تهران از این اساتید نیز کسب فیض نمود.
1 - آیه الله میرزا ابوالحسن طباطبائی اصفهانی مشهور به میرزای جلوه متولد 1238 و متوفی 1314 قمری که یکی از اساتید فلسفه در تهران بود.
2 - آیه الله میرزا هاشم گیلانی اشکوری مشهور به آقامیرزا هاشم رشتی متوفی 1332 قمری صاحب حاشیه بر مصباح‌الانس که استاد عرفان بود.
3 - آیه الله میرزا محمد حسن آشتیانی متولد 1248 در آشتیان و متوفی 1319 قمری در تهران، صاحب کتاب شرح رسائل که از شاگردان مبرز شیخ انصاری بود و استاد فقه و اصول بود.
4 - سرتیپ عبدالرزاق خان بغایری استاد ریاضی استاد دانشکده افسری بودند.
در سن 18 سالگی به درجه اجتهاد رسید و در سال 1320 ق دوباره به اصفهان بازگشتند و از محضر استاد میرزا محمدهاشم خوانساری صاحب کتاب «اصول آل رسول» نیز استفاده کرد و کتاب قانون ابن سینا در طب و زبان فرانسه را نیز آموخت. و در سال 1322 به نجف اشرف مهاجرت نمود. و با اساتیدی همچون آخوند ملامحمدکاظم خراسانی مشهور به صاحب کفایه و شیخ فتح‌الله شریعت اصفهانی مشهور به شیخ الشریعه و حاج میرزا حسن خلیلی آشنا شد 
در سال 1329 ق که آخوند خراسانی فوت نمود پس از اقامت 7 ساله در نجف به سامرا رفت و به محضر میرزامحمدتقی شیرازی رسید و به تدریس فقه و اصول و فلسفه پرداخت و پس از یک اقامت کوتاه در سامرا در سال 1330 قمری به ابران باز می‌گردد و به اصفهان رفته و سپس به تهران می‌آید و تا 17 سال به تدریس می‌پردازد.
و در سال 1347 قمری به حوزه جدید‌التأسیس قم عزیمت می‌نماید و در آنجا مشغول به تدریس می‌شود. شاگردان زیادی به درس ایشان می‌آیند از جمله آیه الله امام خمینی که در تمام مدت اقامت ایشان در قم از درس عرفان ایشان کسب فیض می‌نماید و کتاب فصوص‌الحکم ابن عربی را نزد ایشان تلمذ می‌نماید. که خود امام‌خمینی درباره نحوه آشنایی با ایشان می‌فرمایند:
در سال 1354 قمری در اثر اصرار بیش از حد مردم تهران دوباره مرحوم شاه‌آبادی به تهران بازگشت و نهایتاً در سال 1328 شمسی به بقاءالله پیوست.
کتاب‌های علمی ایشان عبارتند از: «شذرات المعارف»، «رشحات البحار»، «مفتاح الس عاده فی احکام العباده»، «حاشیه برنجاه العباد»، «رساله العقل و الجهل»، «چهار رساله در نبوت و ولایت عامه و خاصه»، «منازل السالکین»، «حاشیه بر کفایه الاصول»، «حاشیه بر فصول الاصول»، «رساله در رجوع و طلاق رجعی»، «رسالاتی در نحو و علم بلاغت» و «رساله در جفر». 

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر